Nederland – Fryslân boppe

Dinsdag 31 maart rond de klok van 12 uur ‘s middags stond ik met beide benen op Nederlandse bodem en dus ook geen 1 april grap. Wat kan er toch veel veranderen in amper vier dagen, waar ik jullie die dag op de hoogte bracht van mijn locatie en dat ik op een goede en veilige plek zat. Toch kwam het besef van mijn kant dat de situatie toch ernstiger is dan ons eerder is gecommuniceerd en dat wanneer ik de kans zou krijgen om terug naar huis te keren deze ik dan ook zou grijpen. Je weet namelijk nooit hoe het gaat lopen en je zit wel in een vreemd land. 

Het zijn een paar hectische dagen geweest, waar ik eerder mij bij had neergelegd dat ik nog wel een tijdje in India zou verblijven veranderde dit na een WhatsApp van Mike. Er zijn allerlei groepen of Facebook en WhatsApp ontstaan om elkaar te helpen waar het kan. Had Mike via een van deze groepen ontmoet en we hadden contact gehouden. Hij had van de Nederlandse ambassade een mail gekregen met een mogelijkheid om met de Fransen mee te gaan naar Parijs. Deze mail had ik niet ontvangen, maar had wel een Franse roomie in het huis. Via haar en Mike die contact konden leggen met de Franse ambassade kreeg ik te horen dat ik alsnog mee mocht naar Delhi. Dit hoorde ik zaterdagavond rond 23.00 dus het werd een kort nachtje. Na afscheid te hebben genomen zijn we naar de opstapplek gegaan van de bus, voor het eerst in ruim 2 weken weer op straat lopen. Hier geldt namelijk echt een lockdown, waarbij je niet op straat mag en alles compleet stil staat. Eenmaal hier ontmoet ik Mike en begrijp dat er sprake is van een miscommunicatie, kon alleen mee met de bus maar een plek in het vliegtuig was nog geen garantie voor mij.  

Toch besloot ik met de bus mee te gaan, want dan ben ik in ieder geval een stap dichterbij. Vanuit de Franse ambassade werden er vier touringcars geregeld en gingen we in colonne en onder toezicht van de ambassade naar Delhi. Het hele land zit op slot en dit was nodig om de veiligheid van ons allen te garanderen. Het voelt of worden we gedeporteerd. Onwerkelijk is dat je onderweg lege straten ziet, gesloten winkels en bijna geen koeien. Het is allemaal stil, wat een contrast hoe ik India heb leren kennen. Voorheen werd je overspoeld met geluid en overal mensen. Onderweg zie je ook de mensen die het hardst getroffen worden, zij kunnen nergens anders naartoe en wij wel. 

Eenmaal in Delhi werden we naar het verzamelpunt gebracht waar we de nacht konden verblijven. Al deze tijd ben ik samen met Lucille geweest en dat is enorm fijn. We zaten en zitten in hetzelfde bootje, beide nog niet op de vlucht. Er waren twee mogelijkheden voor een vlucht namelijk op maandagnacht en donderdagnacht. Via Mike kon ik mezelf inboeken op de vlucht, maar gerust was ik er nog niet op. Maandagochtend kon ik via AirFrance mijn vlucht omboeken met als eindbestemming Amsterdam in plaats van Parijs en betalen. Op hetzelfde moment kreeg ook Lucille te horen dat ze op dezelfde vlucht zat, dus we konden nog even samen blijven.  

Het is inmiddels maandagmiddag rond de klok van 2 uur waar we het telefoontje ontvangen dat we met zijn allen naar de bus kunnen die ons brengt naar de verzamelplek: een Franse middelbare school in het centrum van Delhi. Hier worden we naar toe gebracht en allesis goed georganiseerd en we worden voorzien van eten en drinken. Het wachten duurt misschien lang voor anderen, voor mij ben ik enorm dankbaar dat ik met deze vlucht mee kan en dat alles goed georganiseerd is. Toch wordt het rond 17.00 wel spannend. Krijg namelijk een email van de Nederlandse ambassade met verontschuldigen dat ik niet mee kan met de vlucht. Dan begin je toch wel weer te twijfelen aan alles, heb een mail terug gestuurd dat ik hoop dat het om een misverstand gaat. Ben blij dat ik niet heb gewacht op de Nederlandse ambassade en zelf initiatief heb genomen in het uitzoeken en boeken van de vluchten. 

Rond negen uur mag ik mee met de bus naar het vliegveld waar het nog meer verlaten is dan op straat. Alle lichten zijn uit, winkels zijn dicht, honden die aan onze bagage aan het snuffelen zijn. Heel onwerkelijk. We nemen de afstand in acht en mogen inchecken. Na alle controles kom ik aan bij de gate waar ik Lucille weer zie, want zij zat in een eerdere bus. We kletsen weer verder en komen er dan achter dat ondanks dat we er niet om gevraagd hebben in het vliegtuig naast elkaar zitten! Zo dankbaar en blij dat we samen zijn. 

Ga pas juichen op het moment dat ik in Parijs ben geland, weet inmiddels hoe moeilijk het is om autorisatie te krijgen voor het opstijgen en landen van een vliegtuig. Na de nodige uren komen we aan in Parijs en ben ik terug op Europese bodem. Hier lees ik de mail van de Nederlandse ambassade dat het toch inderdaad om een misverstand ging en dat ze blij zijn dat ik met de vlucht mee kon. Heel bijzonder, maar het allerbelangrijkste is dat ik na een paar uur wachten met het vliegtuig naar Amsterdam werd gevlogen. Hoe ironisch dat de Koninklijke Luchtvaart Maatschappij mij thuis brengt. 

Nu terug op Nederlandse bodem gaat al mijn dankbaarheid uit naar de Franse ambassade, het is indrukwekkend te zien hoe ze dit voor ons hebben georganiseerd en dat ik terug ben. Het is natuurlijk voor mij even wennen dat ik terug ben, maar denk dat ik voorlopig hier wel ga blijven. Gezien de ernst van de situatie lijkt me dit ook het verstandigst, ben nu uit voorzorg (want heb geen klachten) voor de komende 14 dagen in quarantaine. Voel me dankbaar voor al mijn avonturen die ik heb mogen beleven in het buitenland en de komende periode laat ik jullie nog meegenieten van alles wat ik tot nu toe had beleefd. Voor nu laat ik eerst alles even bezinken en bedenken hoe ik mijn leven hier ga inrichten. Heb er zin en ben benieuwd wat er op mijn pad gaat komen.  

Ilona


Tuesday, March 31 around noon I stood on Dutch soil with both feet, so no april 1 fool joke. There is a lot what can change in just four days, when I informed you about my location and feeling good and safe. However, I realized that the situation is more serious than we have been told before and that if I had the chance to return home I would grab it. You never know how it will be like and then your in a foreign country.

It has been hectic days, where I had previously accepted that I would stay in India for a while, it all changed after a WhatsApp from Mike. All kinds of groups on Facebook and WhatsApp have been created to help each other where possible. Had met Mike through one of these groups and we stayed in touch. He had received an e-mail from the Dutch embassy with an option to accompany the French to Paris. This email I had not received, but I did have a French roomie in the house. Was told by her and Mike that I could still come along, because they were able to contact the French embassy and I was allowed on the bus to Delhi on Sunday morning. I heard this on Saturday evening around 11 pm so it was a short night. After saying goodbye we went to the boarding point of the bus, walking on the street for the first time in over 2 weeks. Lockdown in India means that you’re not allowed to be on the streets and everything is closed down. Once here I meet Mike and understand that there is a miscommunication, could only join the bus but there was no place on the plane for me yet.

Still, I decided to take the bus, because then I am at least a step closer. Four coaches were arranged from the French embassy and we went to Delhi in convoy and under the supervision of the embassy. The entire country is locked and this was necessary to ensure the safety of all of us. Feel like we are deported. It is unreal that you see empty streets, closed shops and almost no cows on the way. It is all quiet, what a contrast to how I got to know India. Before, you were flooded with sound and people everywhere. Along the way you also see the people who are hit the hardest, they have nowhere else to go while we are leaving and able to.

Once in Delhi we were taken to the hotel where we could spend the night. All this time I have been with Lucille and this was the best. We were and are in the same boat, both not yet on the monday flight. There were two options for a flight: Monday night and Thursday night. Was able to book myself on the flight through Mike, but I was not assured yet. Monday morning I could rebook my flight via AirFrance with the final destination Amsterdam instead of Paris and pay. At the same time, Lucille was also told that she was on the same flight, so we could stay together for a bit more time.

Around 2 PM on the monday afternoon we received the call that we can all go to the bus that takes us to the meeting point: a French secondary school in the center of Delhi. Here we are together and everything is well organized and having food and drinks provided. The wait may be long for others, but for me I just feel very grateful that I can be on this flight and that everything is this well organized. Still it gets exciting around 5pm. Receive an email from the Dutch embassy with apologies that I can not join the flight. Then the doubting starts all over again, replied instantly that I hope there is a misunderstanding. Glad that I didn’t wait for the Dutch embassy and took the initiative to sort out and book the flights myself.

Around nine o’clock I can take the bus to the airport where it is even more deserted than on the streets. All lights are out, shops are closed, dogs are sniffing our luggage. Very unreal. We obtain the one meter distance and are allowed to check in. After all the checks I arrive at the gate where I see Lucille again, because she was on an earlier bus. We continue our chat and find out that even though we have not asked for it, we sit next to each other in the plane! So grateful and happy to be together.

Do not cheer until I have landed in Paris, know how difficult it is to get authorization for the takeoff and landing of an airplane. After the necessary hours we arrive in Paris and I am back on European soil. Here I receive the email from the Dutch embassy saying that they believe it was indeed a misunderstanding and that they are happy that I could join the flight. Remarkable, but the most important thing is that after a few hours of waiting I was flown to Amsterdam by plane. How ironic that the Royal Dutch Airlines is brining me home.

Now back on Dutch soil all my gratitude goes to the French embassy, it is impressive to see how they organized this for us and that I am back. It will take a bit of time and adjustment for me to be back, but considering the situation I feel like I’ll be staying for a while. Currently I am quarantined as a precaution (I’m not feeling sick) for the next 14 days. Feel grateful for all my adventures that I have had abroad and for the coming period I will let you enjoy everything I had experienced so far. For now I first let everything sink in and think about how I am going to organize my life here. Looking forward, feeling excited and curious what will come my way.

Ilona

Geef een reactie