India – Delhi, Agra & Jaipur

Opnieuw naar het land van de vele gezichten, de vorige keer was ik hier in 2016. Het land waar mijn groepsgenoten gezien hebben dat ik hier het reisvirus heb opgedaan. Sindsdien wilde ik terug en zien wat het land nog meer te bieden heeft, al wilde ik dit niet alleen doen. Gelukkig ben ik Hanneke tegen het lijf gelopen in Australië en zijn we nu samen door het land aan het reizen. Dit eerste deel van Delhi, Jaipur en Agra ook beter bekend als de gouden driehoek ga ik opnieuw doen, want dit is iets wat Hanneke nog niet gezien heeft. 

De aankomst is nogal chaotisch, vooral met betrekking tot het vervoer. Je wordt overal aangesproken en alle informatie vooraf zorgt voor conflicten. Het enige wat ik wil is heelhuids aankomen met al mijn spullen. Spreek een koppel aan en we gaan gezamenlijk, is toch echt een beter gevoel. Eenmaal in het hotel aangekomen duurt alles iets langer voordat ik daadwerkelijk naar de kamer kan. Het zal wel aan het land liggen. Wanneer ik de deur open doe kan ik eindelijk Hanneke een knuffel geven, wat een fijn gevoel zeg. We kletsen bij en het is net of hebben we elkaar gisteren nog gezien. Toch wil ik even douchen en snel slapen, het was een lange reisdag van ongeveer 36 uur.

In de ochtend wordt ik wakker, vroeg wakker. Dit ging niet helemaal natuurlijk want het verkeer in combinatie met het gezang in de tempels zorgt ervoor dat ik wakker wordt. Ja we zijn er echt, na het eten van krentenbollen gaan we lopend naar het rode fort van Delhi.Volgens de kaart is dit te doen, maar we voelen zeker aan dat we voor de terugweg de metro nemen. Het is even wennen voor ons en voor hen om twee blonde dames door de straten te zien lopen. Beide super op ons hoede en we houden elkaar goed in de gaten. Eenmaal binnen het fort valt de rust over ons. Het bevindt zich midden in de stad, al is dit niet te horen qua geluid. Hier komen de eerste selfies dan ook. Gevraagd danwel ongevraagd. Het is soms zo onbeschoft zoals dat hier gaat en we zijn er ook wel snel klaar mee op deze manier. We willen genieten van alles om ons heen en leren snel het woord nee, ze geven dan ook snel op dus dat is een meevaller.

Bij terugkomst in het hotel gaan we naar het boekingskantoor voor treintickets, deze zijn bijna niet te boeken door ons. Eenmaal in het kantoor blijkt alles uitverkocht te zijn vanwege Diwali, het lichtjesfeest de reden dat we nu in het land zijn. Er worden allerlei plannen en ideeën geopperd en uiteindelijk besluiten we de driehoek te bezoeken met een privé chauffeur. Ons eerste idee was namelijk alleen Agra heen en nu hebben we Jaipur als bonus. Grappig hoe deze dingen gaan, je gaat in met het idee om een treinticket te boeken en je loopt het kantoor uit met een boeking van een auto met chauffeur. 

In de ochtend staat onze chauffeur Abi klaar en worden we gebracht naar Agra, onderweg stoppen we niet. Eenmaal hier worden we naar chique restaurant gebracht voor ontbijt waar we de enige zijn. Het voelt net of ben ik weer met Shoestring aan het reizen, zeer ongemakelijk en je weet dat je hier eerder ziek van het eten word aangezien er weinig tot geen mensen komen te eten. Na het eten maken we Abi duidelijk dat dit niet iets is wat we willen. Hier gaan we het geld niet aan uitgeven, eerder aan ervaringen. We bezoeken het Agra fort en ook hier de nodige foto’s. Toch doen we hier ook de nodige selfies. Als verrassing voor Hanneke kon je hier al de Taj Mahal zien, dat wist ze niet. Verder vooral lekker gezeten bij ingang waar we mensen konden kijken en ondertussen bekeken werden. Het contact met onze chauffeur verloopt nu al moeizaam want er wordt niet geleverd wat er beloofd is. Uiteindelijk ons eigen plan getrokken en hebben we gekregen wat we wilden, namelijk diner tijdens zonsondergang met uitzicht op de Taj Mahal, magisch. Heel mooie ervaring, we maken het niet te laat, want de wekker gaat om 4:15. 

Het vroege opstaan is niet heel fijn, maar is wel de moeite waard. We lopen het pad af naar de Taj Mahal en komen in de rij te staan. De deuren openen om 6 uur en we zijn ruim op tijd. Eenmaal binnen wandelen we snel naar de plekken waar de foto’s willen maken. Zoveel mogelijk zonder mensen en dat is aardig gelukt al zeg ik het zelf. We vermaken ons hier wel en gaan terug naar het hotel voor ontbijt. We komen later aan dan we hadden afgesproken, waar we bij Abi aangeven dat we hiervoor naar Agra kwamen. Dat we meer tijd nodig hadden en als we dan andere dingen missen is dat niet erg voor ons. Het gevolg is hoe dan ook dat we de rest van de dag in de auto zitten. Wel maken we een tussenstop bij de Abuneri trappen. Het geheel is volledig symmetrisch en denk hierbij aan het werk van Escher. Alleen is dit in het echt wat het nog indrukwekkender maakt. Eenmaal in Jaipur is de de communicatie veranderd tussen ons en de chauffeur van soepel naar dwars en defensief. We trappen niet in zijn verkooptruc (je bent uitgenodigd voor een trouwerij van een vriend, maar dan moet je wel een sari dragen, ik breng je wel naar een plek waar je deze kunt kopen) en gaan lekker een avond rustig aan doen. Het gevoel overheerst dat er geen wederzijds respect is en dat we in zijn opinie te veel een mening hebben. Toen hij zijn telefoon liet zien met onze selfie erop flipte ik helemaal de pan uit. Deze had hij geplaatst op Instagram zonder onze toestemming. Noem me vervelend of een toerist, maar dit gaat te ver. Hij heeft het verwijderd en loopt weg. De spanning is om te snijden. 

De ochtend die volgt gaan Hanneke en ik samen Jaipur in en lopen naar het windpaleis. De sfeer is al zoveel aangenamer ten opzichte van al het voorgaande. Je wordt bijna niet aangesproken en je kan veilig rondlopen. Hier wat gewinkeld en terug gelopen naar ons hotel. Abi brengt ons vervolgens naar Amber fort, de laatste plek die we hier bezoeken. Gelukkig zie ik hier geen olifanten met toeristen, maar bij navraag blijkt dat het vanwege het trouwseizoen is en dat ze er nog wel zijn. Voel me teleurgesteld, want naar mijn mening is het niet gewenst voor deze dieren dat er mensen op hun rug zitten. Eenmaal in het fort kijken we onze ogen uit en maken we de nodige foto’s voordat we in de auto stappen. 

Abi vertelt ons vervolgens dat we met de nachtbus gaan in plaats van met de beloofde nachttrein. Hij brengt dit als ideale oplossing en maakt allerlei beloftes waar we alle drie weten dat hij dit niet kan waarmaken. Hij schiet uit zijn slof omdat wij duidelijk laten merken dat we het er niet mee eens zijn. Daarna volgt een helse rit in de auto die te lang duurt door file en waar zijn frustratie opbouwt en onze ergernis. Voordat we uitstappen zegt hij nog dat hij fooi MOET krijgen, nou dat bepalen we zelf wel. Na overleg in de auto hebben we het minimum gegeven aangezien er totaal niet overeenkomt met wat wij hebben afgesproken. Hij lijkt niet blij, maar dat is wederzijds. Opgelucht na het afscheid staan we te wachten op de bus en zoals wij al verwachten zijn we de enige toeristen tussen alle mannen. Dit beloofd wat, de volgende keer volgt hoe de rit is verlopen.  

Ilona


Back to the land of many sights, the last time I was here in 2016. The country where my group members saw that I had acquired the travel virus. Since then I wanted to go back and see what else the country has to offer, although I didn’t want to do this alone. Luckily I ran into Hanneke in Australia and now we are traveling through the country together. The first part is Delhi, Jaipur and Agra also better known as the golden triangle, will do it again just because Hanneke has not yet seen it yet.

The arrival is quite chaotic, especially with regards to transportation. Been approached everywhere and all prior information causes conflicts. The only thing I want is to arrive safely with all my stuff. Talk to a couple and we go together, it creates a better feeling. Once I arrive at the hotel everything takes a little longer before I can actually go to the room. It must be the country. When I open the door I can finally give Hanneke a hug, which is a great feeling. We chat and it is as if we saw each other yesterday. Still I want to take a shower and sleep quickly, it was a long travel day of around 36 hours.

In the morning I wake up, really early. Didn’t wake up naturally but with a combination of the traffic and the singing within the temples. Yes we are really here, after eating currant buns (Dutch food) we walk to the red fort of Delhi. According to the map this is possible, but we certainly feel that we will take the metro on our way back. It takes some adjusting for us and for them to see two blonde ladies walk through the streets. Both super careful and we keep a close eye on each other. Once inside the fort the peace falls over us. It is located in the middle of the city, although this cannot be heard in terms of sound. This is where the first selfies come. Solicited or unsolicited. It is sometimes really rude when it’s not asked, once we say no they give up easily which is good. We want to enjoy everything around us and not being bothered by all the selfies all the time. 

When we return to the hotel we go to the booking office for train tickets, these are almost impossible to book by ourselves. Once in the office everything turns out that the tickets are sold out because of Diwali, the light festival the main reason for us being in this country now. All sorts of plans and ideas are suggested to eventually decide to do the triangle with a private driver. Our first idea was only Agra back and forth and in this way Jaipur is a bonus. Funny how these things go, you enter the booking office wanting traintickets and walking out with a private car.

In the morning our driver Abi is ready and he drives us to Agra, without stopping. Once here he brings us to an upscale restaurant for breakfast where we are the only ones. It feels like I’m traveling with Shoestring again. After lunch we make it clear to Abi that this is not something we want. We are not going to spend the money on fancy restaurants, but rather on experiences. We visit the Agra fort and also here we appear on many selfies. Yet we do our own here as well. As a surprise for Hanneke the Taj Mahal is visible from here as she had no idea. We sit at the entrance to watch people and being watched. Communication with our driver is already difficult, because what has been promised is not delivered. Finally we made our own plan and we got what we wanted, namely dinner during sunset overlooking the Taj Mahal, magical. Very nice experience, we are not making it too late, because the alarm clock rings at 4:15.

Getting up early is not very nice, but it is worth it. We walk down the path to the Taj Mahal and get in line. The doors open at 6am and we are more than on time. Once inside, we quickly walk to the places where we want our photos to be taken. As much as possible without people and we are pretty successful. We enjoy ourselves here and go back to the hotel for breakfast. We arrive later then we agreed and explain to Abi that this is for us the reason of visiting. If that means we would have less time at other places it’s fine with us. The result is spending the rest of the day in the car, though we have a stop at the Abuneri stairs. The stairs are so symmetrical, which makes me think of the work of Escher. This is in reality so it makes it even more impressive. Once in Jaipur, the communication with Abi goes from smooth to defensive. Just because we do not fall for the selling trick (you are invited to a friend’s wedding, but then you do have to wear a sari, will take you to a place where you can buy it) and have a nice evening on our own. The feeling prevails that there is no mutual respect and that we have too much of an opinion which he is not used to. When he showed his phone with our selfie posted on Instagram, I completely flip out. He posted it without permission. Call me annoying or a tourist, but this is crossing to many lines. He removed it and walks away. The tension increased.

The next morning Hanneke and I go together to Jaipur and walk to the wind palace. The atmosphere is more nicely compared to the places where we were before. Here we are hardly approached and we can walk around safely. Did a bit of shopping and walked back to our hotel. Abi is going to take us to Amber Fort, the last place to visit here. Luckily I don’t see any elephants with tourists here, but when I inquire it appears that it is because of the wedding season and that they are still there. Disappointment, because in my opinion it is not desirable for these animals that people sit on their backs. Once in the fort we use our eyes well and take the necessary photos before getting back in the car. 

Abi tells us that we are going on the night bus instead of the promised night train. He tells us as it’s the best solution but we all know he is making promises he can’t keep. He falls out when we clearly tell that we don’t agree. A hellish ride in the car follows which takes too long due to traffic jams and where his frustration builds up and our annoyance. Before we get out, he says we MUST give a tip, well we make that decescion for ourselves. After consultation in the car we have given the minimum as there is absolutely no match to what we have have agreed upon in the beginning. He doesn’t seem happy, but that’s mutual. Relieved after saying goodbye, we are waiting for the bus and as we already expect we are the only tourists among all men. We’ll see how it goes, next time I will write about the journey.

Ilona

Geef een reactie