Philippines – Manila

Het is na mijn yoga avontuur tijd om terug naar het ‘normale leven’ te gaan, wat dus voor mij momenteel reizen is. Tijd om weer op het vliegveld te stappen, deze keer vanaf Koh Samui in Thailand. Dit vliegveld is grotendeels in de buitenlucht, dus weer even een andere benadering en ook leuk voor de verandering. Via een tussenstop kom ik ’s avonds laat aan in Manilla. Hier pak ik een Grab, de Uber van de Fillepijnen die mij naar het hostel brengt.

Hier eenmaal aangekomen, kan ik dan eindelijk Rianne weer een fysieke knuffel geven. Het is inmiddels 2 uur ’s nachts, dus we kletsen later wel verder. Het is namelijk zo dat we vroeg moeten gaan opstaan, zou bijna zeggen tot morgen, maar het is natuurlijk al dezelfde dag. Ga snel op bed en probeer nog een aantal uurtjes te slapen voordat we opstaan.

Tijdens het ontbijt kletsen we elkaar de oren van ons hoofd en lijkt het net of hebben we elkaar gisteren nog gezien, zo fijn! We bestellen onze Grab en gaan op weg naar de rand van Manila, hier start onze tour door de sloppenwijken. Op de afgesproken plek ontmoeten we Janet, zij zal ons begeleiden, maar is tegelijkertijd ook zelf woonachtig in de wijk. Een ding waar ze heel erg op aandringt is dat we geen foto’s mogen nemen, vanuit de privacy overwegingen van de bewoners. Totaal begrijpelijk en dit wisten we ook al van tevoren.

Janet neemt ons mee in de jeep voor een stuk om vervolgens het laatste stukje te doen met de tricycle. Dit is een motorvoertuig op drie wielen. Het lijkt op een motor met zijspan. Het is alleen niet zo gebouwd voor ons lange Westerlingen, dus het is aardig proppen. Ach, het is maar een kort ritje en wij zijn de moeilijkste niet gelukkig.

Ze laat ons zien hoe de mensen hier wonen, werken en leven. De toegang tot schoon drinkwater en elektriciteit is beperkt voor de rijk bedeelden van de buurt. Waar iedereen daar dan weer van af kan nemen. Daarnaast zijn we ook langs een aantal projecten geweest zoals de bibliotheek, die ook gesponsord word door deze organisatie. De meeste mensen leven van het pellen van knoflook. De verdiensten zijn zeer weinig en het zijn lange dagen. De boodschap die Janet ons mee gaf, dat het heel lastig voor de mensen hier is om uit deze buurt weg te raken als je hier geboren bent. Ook al heb je een universiteit diploma, je krijgt geen eerlijke kans als je solliciteert en mensen zien op je CV waar je woont. Trieste realiteit, aangezien de buurt heel erg zijn best doen om alles te verbeteren voor zichzelf en voor de gehele buurt. De media is diegene die het slechte beeld in stant houd, in plaats dat mensen nieuwsgierig zijn en op bezoek komen. Dan veranderd het beeld wat ze hebben drastisch, dus voor ons ga niet af op de media maar ga met eigen ogen kijken wat er te kijken valt zonder te oordelen. Iedereen doet wat hij of zij denkt goed te zijn en daar kan ik alleen maar respect voor hebben.

De rest van de dag hebben we vooral de tijd genomen om bij te kletsen en herinneringen van voorgaande reizen ophalen. We hebben maar kort in Manila, dus we gaan onze backpack opnieuw inpakken. Gelukkig voor mij kan ik een deel hier achterlaten die ik op de terug weg kan ophalen. Dit scheelt mij enorm veel gewicht, dus voel me nu zo licht als een veertje letterlijk en figuurlijk! Op naar de volgende bestemming!

Ilona


It is after my yoga adventure time to go back to ‘normal life’, which means traveling for me at the moment. Time to go to the airport again, this time from Koh Samui in Thailand. This airport is largely in the open air, so again a different approach and also nice for a change. Arrive in Manila late at night via a stopover. Here I order myself a Grab, the Uber of the Philippines that takes me to the hostel.

Once here, I can finally give Rianne a physical hug. It is now 2 o’clock in the morning, so we’ll continue our talk later. The fact is that we have to get up early, it feels like that’s the next day, but it’s already morning so it’s the same day. Get to bed quickly and try to sleep for a few more hours before we have to get up.

During breakfast we talk and talk, but it feels like we’ve seen each other yesterday. We order our Grab and head for the outskirts of Manila, this is where our tour through the slums starts. We meet Janet at the agreed place, she will guide us, but at the same time she also lives in the neighborhood. One thing she really insists on is that we are not allowed to take photos for the privacy reasons of the residents. Totally understandable and we knew this in advance.

Janet takes us into the jeep for a part and the last part with a tricycle. This is a three-wheel motor vehicle. It looks like a motorcycle with a sidecar. It’s just not built for tall Westerners, so it’s pretty small. Oh well, it’s only a short drive and we’re not happy with the hardest.

She shows us how people live, work and live here. Access to clean drinking water and electricity is limited for the rich in the neighborhood. Where everyone can take from them through a payment. In addition, we also visited a number of projects such as the library, which is also sponsored by this organization. Most people live by peeling garlic. The earnings are very low and the days are long. The message that Janet gave us, that it is very difficult for people here to get away from this neighborhood when you are born here. Even if you have a university degree, you don’t get a fair chance when you apply and people see on your resume where you live. Sad reality, since the neighborhood is doing their very best to improve everything for themselves and for the entire neighborhood. The media doesn’t take over this approach, so the bad name remains. When people do decide to visit because of curiousity, they change their judgement completely. For us a lesson, don’t judge only based on the media but go and see for yourself what there is to see without judging. Everyone does what he or she thinks is good and I can only have respect for that.

The rest of the day we mainly took the time to catch up and recall memories of previous trips. We only have a short time in Manila, so we are going to repack our backpack. Fortunately for me, I can leave a part here that I can pick up at the end. This saves me a lot of weight, so I now feel as light as a feather literally and figuratively! On to the next destination!

Ilona

Geef een reactie