Ecuador – Cotopaxi

Ook voor deze bestemming worden we opgehaald bij ons hostel in Quito, we gaan namelijk naar het kleine of grote zusje (is maar net hoe je het wil zien) van dezelfde keten. We gaan namelijk naar het hostel die uitzicht heeft op de Cotopaxi vulkaan. Rianne zag enorm op tegen de rit, maar dit viel enorm mee. Binnen twee uren komen we aan in ons hostel. Dit voelt enorm goed aan en we krijgen gelijk een warm welkom. Na een korte briefing over de mogelijkheden worden we naar onze kamer gebracht. Hier zien we dat we zelfs een open haard hebben, doet gelijk gezellig aan. Het eten is hier ook echt heel goed, kunnen ze in Quito nog wat van leren.

Na de lunch maken we ons op voor de eerste wandeling, door de bossen naar de waterval. Ook hier krijgen we weer regenlaarzen aangeboden, alleen is dit nu wel op eigen risico. Er zijn een aantal regenlaarzen die niet waterdicht zijn, ze weten alleen niet welke dit zijn. Heb geluk deze keer, want mijn voeten blijven droog. Merk dat ik deze wandeling al best intensief vind gezien de hoogte. Besluit om rustig mijn eigen tempo te lopen, zodat ik het langer kan volhouden. Bij terugkomst kunnen we genieten van bananenbrood wat je elk moment mag pakken en een kopje thee. Al snel beginnen ze met het aansteken van het kampvuur, want hier koelt de temperatuur toch wel snel af. De sfeer die dan ontstaat is onbeschrijfelijk gezellig. Iedereen zit rond het vuur een boekje te lezen, zacht te kletsen of een wijntje te drinken. Die avond krijgen we zelfs pizza met cavia. Net zoals in Peru eten ze hier cavia, dus grijp mijn kans. Aangezien hij enorm is gemarineerd op de pizza, kan ik niet echt zeggen of ik het echt goed geproefd heb. Wel smaakte het geheel enorm goed.

Toen ik hier voor het eerst ging douchen, had ik een enorme fijne verassing. Ze hebben het toilet en douchegebouw zo gebouwd dat wanneer je aan het douchen bent, je uitzicht hebt op de vulkaan (mits hij zichtbaar is en niet tussen de wolken verdwenen is). Dit heb ik nog nooit meegemaakt, maar is wel heel gaaf dat ze hier aan gedacht hebben. Het is hetzelfde uitzicht als hierboven te zien is.

De wandeling naar de top van de vulkaan stond op het programma, wederom een beklimming. Nu kan ik wel zeggen dat ik getraind ben, maar toch viel deze beklimming me opnieuw tegen. Je stijgt enorm in hoogte en de lucht word ijl, met als gevolg dat ik al snel weer buiten adem ben. Samen loodsen we elkaar er door heen en nemen we eenmaal boven warme chocolademelk. De weg naar beneden ging een stuk sneller, de gids wilde graag mijn hand vasthouden en op die manier ging de snelheid enorm omhoog zonder om te vallen. Door de steilheid was het namelijk lastig je balans te vinden als je aan het afdalen bent.

Eenmaal terug worden we weer lekker verwend met deze keer kip met passievrucht (mijn favoriet). Het kan bijna niet meer stuk, we blijven weer hangen bij het vuur en kletsen zoals gewoonlijk verder.

De laatste dag staat er nog een wandeling op het programma, we zijn klaar om te gaan. Al snel merk ik dat deze wandeling me te veel is. Loop tegen een muur op, mijn hoofd wil wel maar mijn lichaam zegt nee. Is even slikken, maar besluit naar mijn lichaam te luisteren en keer samen met Rianne terug naar hostel op eigen tempo. Onderweg maken we nog de nodige foto’s van de lama’s die op het terrein te vinden zijn. Eenmaal terug in de lodge kunnen we gewoon aanschuiven voor lunch. We worden hier zeker verwend en had hier eigenlijk wel langer willen blijven. Helaas gaan we weer door naar de volgende bestemming en worden we door het hostel weer voor de deur afgezet in Quito.

Ilona

********************************************************************************************************************************************************************

Also for this destination we are picked up at our hostel in Quito, we go to the small or big sister (just how you want to see it) of the same chain. We go to the hostel that has a view of the Cotopaxi volcano. Rianne wasn’t looking forward to the trip towards the accomodation, but it wasn’t that bad because now we had a considerate driver. We arrive in our hostel within two hours. This feels very good and we get a warm welcome straight away. After the briefing about the different possibilities, we are taken to our room. Here we see that we even have our own fireplace which makes it very cozy. The food here is really good, so I would suggest that they can learn something from here in Quito.

After lunch we prepare ourselves for the first walk through the woods to get to the waterfall. Here, we are offered rain boots again, but now at our own risk. There are a number of rain boots which are not waterproof, they only just do not know which ones. Luck is on my side, because my feet stay dry. Notice that I think this hike is already quite intensive given the altitude. Decide to walk quietly at my own pace, so that I can sustain for a longer period. Upon returning we can enjoy banana bread which you can grab any moment and a cup of tea. Soon they start lighting the campfire, because the temperature cools down quickly. It creates a pleasant atmosphere. Everyone sits around the fire reading a book, softly chatting or drinking a glass of wine. That evening we even get pizza with guinea pig. Just like in Peru they eat guinea pig here, so grab my chance. Can’t really tell if I tasted it very well, because it was enormously marinated. However, overall it tasted very good.

When I first showered here, I had a pleasant nice surprise. They have built the toilet and shower building in such a way that when you are showering you have a view on the volcano (only when it is visible and has not disappeared between the clouds). Never had this experience before, but it is very cool! The view is the same as the picture above.

The walk to the top of the volcano was next, another climb. Now I can say that I have been trained, but yet this climb was again though. Rising enormously in height resulting the air becomes less. Resulting in getting quickly out of breath. We help each other to make it and once we made it we treat ourselves with a hot chocolate. The road down went a lot faster, the guide wanted to hold my hand and that way the speed went up enormously without tripping. It was difficult to find the balance when your descending because of the steepness.

Once back we are again spoiled with dinner, this time chicken with passion fruit (my favorite). Wow this is just amazing, we stay with the fire again and continue chatting as usual.

The last day here, there is a possibility for a last walk and we are ready to go. Soon I notice that I will not be able to finish this walk. My mind tells me yes, but my body is telling me no. It is a hard pill to take in, but decide to listen to my body and together with Rianne return to hostel at our own pace. Along the way we make some photos of the lamas that can be found on the site. Once back at the lodge we can just sit down to have lunch. We are certainly spoiled here. We wish we could have stayed longer. Unfortunately we go on to the next destination and we are dropped off at the door again in Quito.

Ilona

Geef een reactie