Peru – Machu Picchu

Deze bijzondere plek verdiend zijn eigen blogpost, niet alleen vanwege de speciale plek maar in zijn geheel was dit een heel groot avontuur.

Dit begon eigenlijk met een Facebook post van Wendy met daarin de vraag of er ook mensen zijn die zelfstandig naar Machu picchu willen gaan in plaats van met een tour. Dacht bij mezelf dat is leuk, want dat wilde ik ook wel doen alleen niet alleen. Kortom na een kort gesprek was het geregeld en gaan we samen dit avontuur aan.

Wendy zit al een tijdje in Cusco voor vrijwilligerswerk en ik zat nog in Bolivia. Logischerwijs ging zij alvast tickets boeken voor ons en zouden we vrijdagochtend nadat ik twee nachtbussen had gehad met elkaar gaan kennismaken. Nog niet alles was geregeld dus dit kwam goed uit. Het liep alleen even iets anders, kwam erachter dat alle tickets op de verkeerde dag waren geboekt. Ineens hadden we een hele grote uitdaging, want met de huidige tickets kunnen we er nooit op tijd zijn. Kortom, werk aan de winkel. Gelukkig konden de entreetickets voor Machu Picchu binnen drie seconden worden omgezet voor een dag later. Had niet verwacht dat het zo makkelijk zou gaan, maar dit was zeker geluk hebben. Het geluk hield hier wel helaas op, wanneer we bij de dame bezochten waar Wendy het vervoer het geboekt. De vrouw hield stevig vast aan haar argument en Wendy net zo. Conclusie we gaan ons geld niet terug krijgen, erg jammer dit.

Een nieuw plan moest bedacht worden, want het is best een uitdaging om er te komen. Vooral veel gedoe en over veel dingen moet nagedacht worden. Aangezien we ook nog Ollantaytambo willen mee pakken, besluiten we om een stukje met de trein te gaan op de terugweg. Deze dus ook maar gelijk geboekt samen met het hostel. Nu alleen nog vervoer ernaar toe, wat we nu dus via een andere agencie geboekt hebben. Nu is alles geregeld en kan ik even tot rust komen, mijn dag zag er dus iets anders uit dan verwacht.

De volgende dag gaan we dus met het busje naar hydrolectica. Hier doe je vanuit Cusco 6 uur over. Daar aangekomen kun je langs het treinspoor naar Aguas Calientes lopen. Dit is een afstand van 12 km en wordt door veel mensen gelopen om de dure treinreis van ongeveer 200 US dollar te vermijden. Het terrein is vlak al is het af en toe even lastig stappen door de stenen. Ook komt de trein af en toe langs, een echte oude stoomtrein qua uiterlijk. Dan valt Wendy op haar knieën en is er een scheur in haar broek. We passen ons tempo aan om niet de knie te overbelasten. Wel lopen we inmiddels in de stromende regen en is alles nat. Bij aankomst in Aguas Calientes gaan we direct naar het hostel. Hier krijgen we te horen dat door de regenval er geen water beschikbaar is. Er is dus geen warme douche en alle kleding is nat. Hopelijk droogt het de komende uren, want dit is niet ideaal. Na nog kort even een hapje gegeten te hebben is het tijd om te slapen.

Kwart over vier gaat de wekker waarna we opstaan en vanuit Aguas Calientes naar Machu Picchu gaan lopen. Er zijn twee manieren om boven te komen, lopend of met de bus. Sportief als we zijn gaan we voor de eerste optie. Achteraf was dit niet de beste keus. Het was zo pittig, traplopen in combinatie met de hoogte. Op een gegeven moment ging het voor ons beiden niet meer. We zijn inventief geweest door op de weg te lopen waar de bussen rijden in plaats van de trappen te nemen. Een stuk minder inspannend maar toch pittig. Een bijkomend aardigheid is dat we gingen zwaaien naar de voorbij komende buschauffeurs. Super leuk, ze gingen lachen, toeteren en ons toe juichen dat we er bijna zijn. We komen iets later dan gepland het terrein van Machu Picchu binnen, maar ben zo blij dat we binnen zijn.

Wendy had gelezen dat je vanaf de Machu Picchu mountain een nog beter zicht hebt dus hadden we die erbij geboekt. Er mogen maar maximaal 800 mensen op per dag. Gezien de tijd moesten we wel gelijk door stappen, ben hier echt, echt maar dan ook echt stuk gegaan. Dit was zo pittig qua traptreden, hoogte en inspanning. Hielp ook al niet dat we al 3 uur omhoog waren gaan lopen. Uiteindelijk de top gehaald, wat een topprestatie zeg! Hier mochten we maar 10 minuten blijven, omdat de berg dicht ging. Hier waren wij het natuurlijk niet mee eens, alleen heb je weinig andere keus. Wij snel naar beneden en zijn enorm snel gedaald met een hijgende gids achter ons aan. Het voelde totaal niet relaxed, maar we waren wel binnen 1,5 uur beneden.

Nu eerst maar even bijkomen en genieten van ons ontbijtpakket wat we hadden gekregen van ons hostel. Op ons gemak eten met uitzicht op Machu Picchu, kan me vervelende plekken bedenken. Na deze powerstop gaan we daadwerkelijk het complex betreden. Je ziet het dan van verschillende kanten en elke keer zie je weer wat anders. Heel erg wonderlijk en dat in combinatie met het uitzicht.

Voordat het harder begint te regenen besluiten dat we het complex achter ons gaan laten en te beginnen aan onze wandeling naar beneden. Ook deze keer lopen we op de weg in plaats van de trappen en zwaaien we naar de buschauffeurs. Na deze inspannende dag komen we uiteindelijk weer aan in Aguas Calientes. Hier belonen we ons met een muffin, een taartje was er niet te krijgen. Toch was dit enorm genieten na al die inspanning. Gelijk ook maar even een hapje eten en we mogen in ons hostel nog even binnen zitten.

We zullen namelijk nog even moeten wachten op de trein. Deze zal ons brengen naar Ollantaytambo, deze stad is onderdeel van de heilige vallei en willen we nog even mee pakken. De trein vertrekt mooi op tijd en we komen aan bij ons hostel. Hier krijg ik meteen de wind van voren dat ik geen Spaans spreek. Zo, dat begint goed. Kon haar gewoon niet verstaan omdat ze zo snel sprak, maar prima. Tijd om te slapen.

Het ontbijt verloopt ook al niet erg soepel en we komen erachter dat we de enige gasten zijn. Tijd om te gaan en opzoek te gaan naar de ruïnes. Ze zijn niet te missen want ze zijn enorm hoog en besluit dat ik ze niet ga beklimmen. Mijn lichaam heeft rust nodig na gisteren en Wendy denkt er hetzelfde over. We gaan daarom op zoek naar een collectivo naar Cusco. Hier gaan we naar hetzelfde tentje waar we elkaar voor het eerst ontmoet hebben. Hier nemen we een lekkere Belgische wafel met Oreo. We praten nog even na over al onze belevenissen voordat we afscheid nemen.

Het wereldwonder heeft veel indruk op me gemaakt. Vooral door te bedenken onder welke omstandigheden het gebouwd is. Ook is het beklimmen van Machu Picchu Mountain een persoonlijke overwinning geworden. Al met al een heel belevenis vol weekend!

Ilona

******************************************************************************************************************************************************************

This special place earned its own blog post. Not only of this special place, but espacially about all my adventures here.

This actually started with a Facebook post from Wendy with the question whether there are people who want to go to Machu picchu independently instead of joining a tour. This sounds interesting, because I already wanted to do this by myself. In short, after a short chat, we decided to take on this adventure together.

Wendy has been in Cusco for some time already for volunteer work and I was still in Bolivia. Logically, she was going to get tickets in Cusco and we would meet each other Friday morning after I had two night buses. Not everything was arranged so this worked out well. It just went slightly different, found that all tickets were booked for the wrong day. Suddenly we had a big challenge, because in most cases it takes a day to get to Machu Picchu town. If things don’t change, we would not be able to see Machu Picchu with our current tickets. First starting with the tickets for the entrance itself, these tickets could be converted within three seconds for a day later. Did not expect it would be this easy, but this was certainly lucky. Next thing, transport. Here were it were our luck didn’t stand. The woman firmly held on to her argument just like Wendy did. Conclusion we are not going to get our money back, so we made a loss here.

A new plan had to be made, because it is quite a challenge to get there. It is quite complicated and there are a lot of things to think about. Since we also want to visit Ollantaytambo on the same trip, we decide to go by train on the way back. So we booked our hostel for here as well. Last thing to be settled is transport, we book the same as before but with a different agencie. Everything is settled now and I can just relax, my day looked totally different than I expected byeforehand.

The next day we go by van to hydrolectica, it takes about six hours. On arrival we walk along the train track to Aguas Calientes. This is a distance of 12 km and is walked by many people to avoid the expensive train journey of approxiametely 200 US dollars. The track is flat even though it is sometimes difficult to step through the stones. The train also comes every now and then, a real old steam train in terms of appearance. Then Wendy falls on her knees and there is a whole in her pants. We adjust our pace to prevent worse. However, we are now walking in the pouring rain and everything is wet. Upon arrival in Aguas Calientes we go directly to the hostel. Here we are told that due to rainfall there is no water available. So not a hot shower and all our clothes are wet. Hopefully it dries the coming hours, because this is not ideal. After a short bite to eat it is time to sleep.

Around four o’clock the alarm goes, for us time to get up and walk from Aguas Calientes to Machu Picchu. There are two ways to get up, walking or by bus. Sporty as we are, we are going for the first option. In retrospect, this was not the best choice. It was so difficult, climbing stairs in combination with the height. At one point it did not work for both of us. Inventive as we are, we started to walk on the road where the buses drive instead of the stairs. A bit longer, but less intense. An additional nice thing is that we were able to wave at the passing bus drivers. Super fun, they laughed, honed and cheered that we are almost there. We arrive at the Machu Picchu site a little later than planned, but I’m so glad we’re inside.

Wendy had read that you have an even better view from the Machu Picchu mountain so we booked it. Only a maximum of 800 people per day. Given the time we had, we started inmediately. Here really, really things went really wrong. It was so tough in terms of steps, height and effort. Did not even realize that we had been walking up for 3 hours already. Finally reached the top, what a performance! Here we were only allowed to stay for 10 minutes, because the mountain was about to close. We did not agree with this, but we had no choice. Quickly we went down with an impatient guide behind us. It did not feel relaxed at all, but we were down in 1.5 hours.

Now first just relax and enjoy our breakfast package that we had received from our hostel. At ease eating with a view of Machu Picchu, just amazing. After this powerstop we will enter the complex. You see it from different sides and every time you see something else. Very wonderful and that in combination with the view.

Before it starts to rain harder, we decide to leave the complex behind and start our walk down. This time we walk on the road instead of the stairs and we wave to the bus drivers again. After this intense day we finally arrive in Aguas Calientes again. Here we reward ourselves with a muffin, a cake was not available. Yet this was a huge pleasure after all that effort. After having dinner we were allowed to sit in our hostel.

We will have to wait for the train. It will bring us to Ollantaytambo, this city is part of the sacred valley and we explore this as well. The train leaves nicely on time and we arrive at our hostel. Here the personell gets offended about the fact that I don’t speak Spanish fluently. What a great start! In my defence I just could not understand her because she spoke so quickly. Anyway, it’s totally fine just time to sleep.

Breakfast went also not that smooth after finding out that we are the only guests. Time to leave and look for the ruins. They are not to be missed, because they are very high and decide that I will not climb them. My body needs rest after yesterday and Wendy has the same feeling. Therefore we are looking for a collectivo to Cusco. Here we go to the same place where we met for the first time. Here we take a nice Belgian waffle with Oreo. We talk about all our experiences before we say goodbye.

The wonder of the world has impressed me a lot. Especially by considering under which circumstances it is built. The climb of Machu Picchu Mountain has also become a personal victory. A weekend filled with a lot of experiences!

Ilona

Geef een reactie