Colombia – San Gil

De nachtbus, wat een drama deze keer zeg. Normaal heb ik geen enkel probleem tegen een nachtbus, zoals eerder wel verteld ik kan overal wel slapen. Nu was het toch anders, want het was namelijk zo koud in de bus dat het gewoon niet te doen was. Kleed mijzelf altijd al warm aan in een bus, omdat ik weet dat ze de airco hard aan doen. Denk dat het nu op standje vrieskist stond, want iedereen was wakker. Snap dat je als buschauffeur dit nodig hebt, maar er is ook volgens mij nog ergens een tussenweg. Blijkbaar niet, maar wat heb ik het koud gehad en daardoor weinig geslapen.

Bij aankomst in het hostel gaan we eerst maar even een ontbijtje scoren en opwarmen. Gelukkig schijnt het zonnetje en kunnen we relaxen op ons dakterras met uitzicht over het centrale plein. Een heerlijke plek om te zitten en te zien hoeveel bedrijvigheid er te vinden is. Er is elke ochtend wel iets qua dans of muziek, in de avond komen mensen er om bij te praten met elkaar of gehele families. De stad San Gil staat bekend om zijn mogelijkheden voor extreme sporten, dit beloofd dus wat.

Toen we naar onze kamers mochten gaan, zagen we enkele bekende namen op de bedden staan. Ja hoor, we hadden gelijk, de jongens uit België die we in Palamino hebben ontmoet slapen boven ons in de stapelbedden. We kwamen weer bij elkaar en het was erg gezellig!

De volgende dag gaan de heren lekker raften met zijn tweeën, besluit vanwege mijn gezonheid deze even over te slaan. Merk dat ik hier de hoogte aan het voelen ben met mijn astma, dus ga lekker even mijn eigen ding doen. Geen enkel probleem, ik vermaak me altijd wel. Bij terugkomst glunderen ze nog meer dan daarvoor, dus kan wel concluderen dat ze het leuk hebben gehad!

De dag erna ga ik dan wel weer mee op pad, we gaan namelijk paragliden. Iets wat ik eerder heb gedaan in Pokhara, Nepal. Zie er enorm naar uit en heb goede verhalen gehoord. Het is een warme dag maar er staat genoeg wind om te kunnen gaan gelukkig. We hebben uitzicht over de Chicamocha gebergte, wat al mooi is vanaf de grond. Tijd om te gaan! Opstijgen gaat goed en soepel eenmaal in de lucht stijgen we en stijgen we. Merk dat mijn ademhaling sneller gaat en begin hoofdpijn te krijgen. Oh oh, dit gaat niet goed, vraag om een plastic zakje en moet overgeven. Daarna voel ik me gelijk weer goed, dus kan er weer tegenaan. Kan dus gewoon zeggen dat ik in de lucht heb overgegeven, dit kan lang niet iedereen. De rit zelf was enorm mooi en heb enorm genoten. Het was zeker de moeite waard!

Die avond zijn we ook nog samen met het hele hostel vertrokken naar een plek waar we tejo konden spelen. Nu hadden wij in Salento al even kunnen oefenen dus dat scheelt weer. Ook mochten we kennismaken met een ander spel, alleen was dit voor mij geen succes. De kegels zijn hoog, de afstand is groot en je mag alleen de bal onderhands gooien. Het lukte mij in ieder geval niet en vele met mij. Geef mij maar tego is véél leuker!

De volgende dag was het tijd om op souvenirsjacht te gaan. Dit is namelijk de laatste volledige dag van de heren hier in Colombia voordat ze terug naar België gaan. Hoofddoel is een hangmat en besluit om zelf er nu ook maar aan te geloven. Heb geen zin om veel te sjouwen, maar ja je moet er wat voor over hebben. De hangmat hebben we snel kunnen scoren en kunnen we afvinken van de lijst.

Op naar het dorpje wat op 40 minuten afstand ligt met de naam Barichara. Het schijnt het mooiste dorpje te zijn van Colombia, nou dit viel ons allemaal erg tegen. Bij aankomst was er eigenlijk niks. Er is een mooie kerk en een paar restaurantjes en souvenirs winkels. Miste enorm de sfeer, dus we zijn vrij snel omgedraaid en de bus terug gepakt naar San Gil.

De dag erna is het dan echt tijd om afscheid te nemen, het is onvermijdelijk maar is nooit leuk. Ben enorm blij dat ik deze twee mannen heb leren kennen en met ze mee mocht reizen! Zoals Niels zou zeggen het is wel afscheid, maar geen vaarwel. We gaan elkaar namelijk weer zien als ik in een tussenstop heb in Madrid.

Ilona

***************************************************************************************************************************************************************************************************************************************

The night bus was really drama this time. Normally I have no problem with a night bus, as I said earlier I can sleep anywhere. Now it was different, because it was so cold in the bus that it was just not doable. Always dress myself warm in a bus, because I know that they are turning on the air conditioning. Felt like now it was as being in a freezer, because everyone was awake. Understand that as a bus driver you need this, but I think there is still a way in between. Apparently not, have been so cold and therefore have slept little.

Upon arrival at the hostel we first have breakfast and an attempt warm ourselves up. Luckely, the sun shines and we can relax on our roof terrace with a view over the central square. A wonderful place to sit and see how much activity there is to be found. There is always dance or music every morning, in the evening people come to talk to each other or entire families. The city of San Gil is known for its possibilities for extreme sports, so this promises something.

When we were allowed to go to our rooms we saw some familiar names on the beds. Yes we were right, the guys from Belgium which we met in Palamino are sleeping above us in the bunk beds. We got together again and it was great fun!

The next day the gentlemen go rafting with the two of them, because of my health I decided to skip this activity. Noticed that I am feeling the height with my asthma, so just go and I will do my own thing. No problem, I always enjoy myself. When they return they shine even more than before, so can conclude that they have had fun!

The next day I will go with them, because we are going to paraglide. Something I did before in Pokhara Nepal. Look forward to it and have heard good stories. It is a warm day but there is enough wind. We are going to see the Chicamocho canyon from above, but the view from the ground is also impressive. Time to go! The taking off goes well and smoothly, once in the air we rise and we rise. Notice that my breathing is faster and start to get a headache. Oh oh, this is not going well, ask for a plastic bag and have to vomit. After that I immediately feel good again, what a relief. Can just say that I vomitted in the air, this is something not everyone can say. The flight itself was very nice and I enjoyed it immensely. It was definitely worth it!

That evening we went together with the whole hostel to a place where we could play tejo. We already practiced in Salento so that makes a difference. We were also allowed to get acquainted with another game, but this was not a success for me. The cones are high, the distance is large and you are only allowed to throw the ball underhand. Did not manged to touch any cones, and the others had difficulties as well. Prefer tejo,it is much more fun!

The next day it was time to go on a souvenir hunt. This is the last full day of the men here in Colombia before they go back to Belgium. The main goal is a hammock and decided that I am going to buy one as well. Do not want to carry a lot, but yes you have to do something. We could quickly score the hammock and we can take it off the list. On to the village which is 40 minutes away called Barichara. They say it’s the most beautiful village in Colombia, well this was a big dissapointment. On arrival there was actually nothing. There is a nice church and a few restaurants and souvenir shops. Missed the atmosphere enormously, so we turned around quite quickly and took the bus back to San Gil.

The day after it is really time to say goodbye, it is inevitable but never fun. Am very happy that I met these two men and could travel with them! All the best and will meet again soon!As Niels would say it is goodbye, but not farewell. We will see each other again when I have a stopover in Madrid.

Ilona

Geef een reactie