Colombia – Minca

Vanuit Palomino zal je terug moeten naar Santa Marta om vervolgens ergens anders naar toe te willen in ons geval. Pakken dus eerst de bus naar Santa Marta om vervolgens in een soort mini van naar Minca te rijden. Het is een enorm knusse rit. Hutje mutje op elkaar in de hitte, gelukkig duurt het maar even. Na een uurtje komen we aan in Minca en vertrekken we naar ons hostel. Bij aankomst voelde het aan of was ik aanbeland in een aflevering van Expeditie Robinson. Overal hangmatten Robinson style, tarzan touwen waar je van de ene kant naar de andere kant van het zwembad kan springen. Dit is echt wel heel erg tof. Ook de slaapzaal is erg creatief opgesteld in plaats van stapelbedden zit alles verspreid en moet je echt klimmen om in je bed te komen. Wat een bijkomend voordeel is dat de temperatuur weer te handelen is. Je kan nog steeds in je korte broek rondlopen, maar je zweet niet gelijk alles bij elkaar.

Na lekker buiten de deur hebben ontbeten gaan we ons klaarmaken voor een wandeling. In en rond Minca kun je mooie wandelingen in de natuur maken, met verschillende stops. We beginnen onze hike in de ochtend, want dan is de temperatuur nog wat te doen en de schatting is dat we zes uur onderweg zullen zijn. Al snel merk ik dat het een pittige wandeling gaat worden, want we stijgen alleen maar. Zoals jullie weten is dat niet echt mijn ding, maar zet stug door. Dan maar iets langzamer, maar ga dit gewoon doen! De mannen stappen stevig door en ik volg ze. Niels let goed op mij en vraagt regelmatig of het gaat. Komen aan bij de eerste stop de waterval, hier kunnen we even bijkomen en genieten van het mooie om ons heen. Het water is steenkoud en besluit alleen maar met mijn voetjes in te gaan in plaats van helemaal. Vind het allemaal wel goed. We vervolgen onze weg verder en nog steeds zijn we aan het stijgen. Het weer betrekt ook plotseling, zie steeds minder van het uitzicht door de mist. Het voelt of lopen we in de wolken, aangezien we nog steeds aan het stijgen zijn. Het gene waar we niet op gerekend hadden gebeurd, namelijk een plensbui over ons heen. Normaal gesproken zou dit geen probleem zijn, maar nu hadden we niks bij ons. Weer een les geleerd, neem altijd een droog shirt en regenjas mee. Nu we dit niet hadden proberen we maar door te lopen en hopen dat het snel ophoudt. Gelukkig houd het na een tijdje op en proberen we weer warm te worden. Doordat we nog steeds aan het stijgen zijn en hoog zitten voelt de regen koud aan en koelen we enorm af. Dus stug maar weer doorlopen, op een gegeven moment komen we aan op het hoogste punt en zien we werkelijk waar niks. Maar dan ook echt niks, al die uren gelopen in de regen en dat voor niks. Heel erg jammer, toch is er geen weg terug en gaan we door met als eindbestemming casa Elemento. Hier kunnen we de grootste hangmat vinden in Minca of Colombia (dat is me nog steeds niet helemaal duidelijk). De weg ernaar toe is avontuurlijk, doordat het geregend heeft is alles glad en kans op uitglijden erg aanwezig. Gelukkig blijven we alledrie gewoon rechtop staan, maar het was een hele uitdaging. Ja hoor we zijn er, het hostel ligt op een berg en heeft een enorm mooi uitzicht (als je iets kan zien tenminste). Het meest magische gebeurt wanneer we er zijn, de mist trekt weg en we kunnen een erg mooie zonsondergang bekijken. Goh hebben wij even geluk! De grootste hangmat viel eigenlijk een beetje tegen, het is namelijk anders dan wat ik me had voorgesteld. Het zijn vier palen in een vierkant met daarin een net gespannen, niet wat ik verwacht van een hangmat. Nu nog de weg terug naar Minca, lopend is dit nog drie uren en het is al donker. Dat gaan we zeker niet doen, dus gaan we met de motortaxi die ons binnen 30 minuten thuis kan brengen. Een uitdagende rit, en deze mannen kunnen absoluut rijden. Soms gleden we weg, maar de correctie was er gelijk. Enorm genoten van de wandeling met als afsluiter een mooie zonsondergang en een ritje achterop de motor door een avontuurlijk gebied. Tijdens het eten kom ik erachter dat we 25 km gelopen hebben waarvan 90% stijl omhoog was, weet een ding zeker dat ik vannacht zeker goed kan slapen!

De volgende dag word ik wakker met een beetje spierpijn, het is niet veel dus na een beetje rekken en strekken voel ik me weer helemaal goed. Het is tijd om uit te checken en alles weer in te pakken. Zo gezegd zo gedaan, het dorpje nog even in om te brunchen. Tijdens de brunch hebben we bezoek van een leguaan die gewoon rustig zijn eigen ding aan het doen is. Terug naar het hostel om te relaxen, ter voorbereiding op de nachtbus naar de volgende bestemming.

Ilona

***************************************************************************************************************************************************************************************************************************************

From Palomino you will have to go back to Santa Marta in order to go somewhere else in our case. So we first take the bus to Santa Marta and then drive in a kind of minivan to Minca. It is a very cozy ride. Really close to each other in the heat, luckely it does not take a long time. After an hour we arrive in Minca and go straight to our hostel. Upon arrival I felt like I had arrived in an episode of Expedition Robinson. Robinson style hammocks everywhere, tarzan ropes where you can jump from one side to the other side of the pool. This is really cool. The dormitory is also very creative, instead of bunk beds everything is scattered and you really have to climb to get into your bed. An additional advantage is that the temperature is normal again. You can still walk around in your shorts, but it’s not directly sweaty.

After having breakfast outside the door we are preparing for ourselves for a walk. In and around Minca you can make beautiful walks in nature, with different stops. We start our hike in the morning, because then the temperature is still doable and the estimated time to do so is six hours. Soon I notice that it will be a tough walk, because we are only going up. As you know, that is not really my thing, but have to continue. Rather a bit slower, but just have to do this! The men step on firmly and I follow. Niels checks up on me regularly in order to see I’m doing ok. Arriving at the first stop the waterfall, where we can relax and enjoy the beauty around us. The water is freezing cold and decide only to go in with my feet instead of completely. We continue our way and still we are still going up. The weather changes suddenly, see less and less of the view through the fog. It feels like we are walking in the clouds, as we are still rising. The only thing we did not expected was a heavenly rain. Normally this would not be a problem, but now we did not have anything with us. Once again learned a lesson, always bring a dry shirt and raincoat. Now that we did not have this, we try to keep going and hope that it will stop soon. It does stops after a while and we try to get warm again. Because we are still rising and are already high on the moutain, the rain feels cold and we cool down quickly. So we just go on and at some point we arrive at the highest point, but we really do not see anything. Like really nothing, all those hours walking in the rain and that for nothing. Very sad, there is no way back so we continue to our final destination casa Elemento. Here we can find the largest hammock in Minca or Colombia (still not entirely clear to me). The road to it is adventurous, because it has rained which made it slippery and risk of sliding is very present. Fortunately, we all just stay upright, but it was quite a challenge. Yes we are there, the hostel is located on a mountain and has a great view (if you can see something at least). The most magical happens when we are there, the fog disappears and we can see a very beautiful sunset. We are so lucky! The biggest hammock was actually a bit disappointing, it is different than what I had imagined. It has four poles in a square with a net stretched out, not what I expect from a hammock. Now the way back to Minca, walking is still three hours to go and it is already dark. We will certainly not do that, so we go with the motorcycle taxi that can bring us home within 30 minutes. A challenging ride, and these men can absolutely drive. Sometimes we slip, but they correct straight away. Enormously enjoyed the walk with a beautiful sunset and a ride on the motorbike through an adventurous area. During dinner I find out that we have walked 25 km of which 90% was going up, know one thing for sure that I can sleep well tonight!

The next day I wake up with a little muscle pain, it is not much, so after a bit of stretching I feel completely good. It’s time to check out and pack everything again. So that´ s what we did and went to the village to have a brunch. During the brunch we got a visit from an iguana who is simply minding his own business. Back to the hostel to relax, in preparation for the night bus to the next destination.

Ilona

Geef een reactie