Ho Chi Minh City / Saigon

Gearriveerd in Ho Chi Minh City met het vliegtuig. Of moet ik Saigon zeggen? Dit is de oude naam van de stad en vooral als je met de oudere generatie praat krijgen ze een twinkeling in de ogen als je Saigon zegt. Wat ook best grappig is dat mijn bestemming met het vliegtuig Ho Chi Minh City was, terwijl er tussen haakjes staat SGN refererend naar Saigon. De visummregels zijn zo ingesteld dat wanneer je in vliegt, 30 dagen krijgt. Terwijl wanneer je via de landgrens komt, je maar 15 dagen krijgt. Dan is de keuze snel gemaakt. De rij voor het krijgen van de visumstempel was lang, dus ben maar op mijn gemak gaan zitten je kan er toch niks aan veranderen. Je ziet gewoon een aantal mensen nerveus worden, het schijnt erbij te horen. Na de stempel ben ik in de bus gestapt richting het centrum.

Het gevoel is gelijk anders, ander geld en andere type mensen. De ticket verkoper heeft de dag van zijn leven, hij had geen wisselgeld dus extra fooi voor hem. Omgerekend was het nog niet eens €0,50. Zo wil ik wel iemand blij maken, geen probleem. De vele ledverlichting, vele scooters en westerse winkels doen toch anders aan. De stad staat dan ook bekend als economische hoofdstad en dit is gelijk zichtbaar. De temperatuur was fijn, wetende dat het al elf uur savonds was. Tijdens de wandeling naar het hostel kwam ik erachter dat het gesitueerd is aan de Khoa San Road van HCMC. Iets wat ik totaal niet verwachte, maar is zeker gezellig. Tussen de goeie muziek en bars kom ik aan op bestemming. Ben gelijk mijn bed ingedoken, aangezien ik kapot was.

Het is weer tijd om vroeg op te staan, deze keer voor de Cu Chi tunnels. Het ondergrondse netwerk waar de guerrilla vanuit werkte tijdens de Vietnam oorlog. Je kan ze alleen bezoeken met een georganiseerde tour, dus ik zal me gedragen als een echte toerist. Dit wil ik nog wel eens vergeten, omdat ik me overal thuis voel. Wanneer ze naar me toe komen met de vraag of ik iets wil kopen besef ik weer dat ik een toerist ben. Tijdens de uitleg wordt ook duidelijk waarom je onder begeleiding bent, je bent op de officiële plek van de tunnels. Het is onbekend hoeveel bommen er nog liggen rondom, en wil nog wel wat langer leven in plaats van een landmijn stappen en einde verhaal.

De rit naar de tunnels is best lang, maar heb goed gezelschap. Natuurlijk stoppen we ergens voor het kopen van mooie spullen, niet voor mij. Het was druk bij aankomst, volgens mij waren we bus nummer veertien. Hebben een tour gehad, documentaire gezien en gekropen in de tunnels. Voor toeristen hebben ze ze wel groter gemaakt. De gemiddelde toerist is namelijk niet zo dun en klein gebouwd als een Vietnamees. De originele opening is te zien op de foto hierboven. Ook was er een schietbaan op het terrein, maar heb zelf niet geschoten. Voelt raar dat op deze plek waar veel mensen zijn omgekomen en geleden hebben, voor je eigen plezier met een zelfde soort geweer kunt schieten. Veroordeel de mensen die het wel doen niet, maar het is gewoon niet iets wat ik zelf wil doen.

Tijdens de terugreis naar de stad besloot ik om gelijk door te gaan naar het oorlogsmuseum. Dit stond echt op mijn lijstje en vriendinnen hebben ook gezegd dat ik moest gaan als ik de kans had. Het museum laat het hele verhaal over de Vietnam oorlog zien. Het viel me op dat er veel ruimte is gemaakt om te laten zien dat ze veel steun hadden uit andere landen en hier dankbaar voor zijn. Het gebruik en gevolgen van het sproeien van toxische gas maakte de meeste indruk. De gevolgen slaan soms generaties over, maar nog steeds zichtbaar in de derde generatie. De wonden zijn nog steeds vers en dit mogen we niet vergeten.

De dagen die volgden heb ik voornamelijk rond gewandeld. Ik kijk om me heen en als ik iets zie wat me interesseert loop ik er naar toe. Zou eigenlijk een tracker moeten aanzetten om achteraf te weten waar ik ben geweest. Ga meestal zonder doel gewoon lopen en kijk wel wat ik tegenkom. Wanneer ik moe wordt zet ik mijn navigatie aan om thuis te komen. Wat ik zover heb meegekregen is dat mensen altijd druk bezig zijn. Het verkeer lijkt voor een buitenstaander een totale chaos en oversteken is een spel. Voetje voor voetje kom je een heel eind. Bijna iedereen rijd op een scooter, dus je kan je voorstellen hoe druk het is. Ze gaan naar het park om Engels te leren en spreken met toeristen. Dit is wel grappig, terwijl mijn roomie zijn geld hiermee wil verdienen wat op deze manier niet lukt.

Na deze dagen ben ik de stad voor nu wel een beu. Je doet zoveel impressies op in een klein tijdsbestek, dat het tijd is om te gaan.

Tot de volgende bestemming,
Ilona

——————————————————————————————————————————————————————————————————————————

Arriving in Ho Chi Minh City by plane. Or need I say Saigon? This is the old name of the city, though especially talking to eldery people get a twinkle in their eye talking about this name. The funny thing is that my destination Ho Chi Minh City was, while between brackets it said SGN which stands for Saigon. Due to visa on arrival rules you will receive 30 days arriving by plane instead of 15 by land. It was an easy choice, arriving at the airport the queue was already long. Just sat down and relax, you could see people getting nervous. When I got my visa I took the bus to the city centre.

Instantly it feels different like the money, atmosphere and the people. The salesmen of the bus was having a good day. He didn’t have change so he got a tip. Which was not even fifty eurocents. If it is that easy to make people happy it could be my new habit. The led lights, amount of scooters and western shops give the city a different scenery. The city is known for being the economical capital and it shows. The temperature was nice, being it already 11 in the evening. Walking towards my hostel, finding out that it’s situated at the Khoa San Road of HCMC. Didn’t expect it, but it was nice to walk through and having music all over the place. Didn’t stay much longer, just wanted to get some sleep.

Early rise and shine again, this time for a tour to the Cu Chi tunnels. The network of underground tunnels used by the guerilla during the Vietnam War. Visiting is only possible with an organized tour, so I gave in. Keeping my cool and will act like a tourist. Tend to forget that at times, because I feel at home real soon. So when they approach me to buy stuff and then I realize oh yeah I am a tourist after all. During the introduction I figured out why it needs to be under guidance. There are still a lot of hidden bombs, because it’s on the original site. Want to live a little bit longer, so will follow this time.

The journey towards to tunnels was quite long, but had good company. Ofcourse we had to stop at a shop, where you could buy beautiful things (which I haven’t).
Arriving at the venue we were bus number fourteen in line, so it was busy. Got of the bus got a tour around, watched a documentary and really crawled in the tunnels. Although they made the original wider for tourist, because most tourist are not as slim as the Vietnamese. The original opening is shown on the picture above. There was also a shootingrange, where you could shoot yourself. Didn’t do that, didn’t felt right. A lot of people have died and suffered at this place and people are shooting for fun. Not judging the people who did, but it wasn’t something for me.

Going back to the city decided to go directly to the war museum. It was something I wanted to do, but my friends also told me to go. The museum itself tells the whole story about the Vietnam War. The main focus I could see that they showed that they got support from so many different countries and they are grateful for it. The most impressive was the consequences of the Orange gas and the impact even three generations further. The wounds are still fresh and this shouldn’t be forgotten.

The next days I spend wondering around. Don’t really have a plan, just walk around. I should have put a tracker on me to see where I went. Just go with the flow and walking towards interesting things. When I get tired I put on the navigation to get me back. The life so far I have seen here is just being busy at all times. The traffic is crazy and crossing the road is like a game. Like doing it and do it step by step and I am fine. Everyone is riding a scooter, so you can imagine how many they have. They go to the park to learn and speak English with tourists. It’s kinda funny, but my roomie wants to earn his money with teaching and this is not helping.

After a few days I got tired of all the impressions and the busy life of the city. Time to move and get a bus to the next destination.

See ya,
Ilona

Een gedachte over “Ho Chi Minh City / Saigon

  1. Snel even door je reisverhalen gegaan en ik heb het idee dat je je prima vermaakt. Jou kennende schiet je ook de meest prachtige foto’s. Stoer hoor, zo in je eentje naar Azië. Ik wens je een mooie voortzetting van je reis toe!
    Hartelijke groeten van Mark (van de Madagaskar reis)

Geef een reactie