Myawaddy

For the English version, please see below.

In de vorige blog beschreef ik al dat we de grens over gaan bij Myawaddy en hebben we nog tijd over om deze stad te verkennen. Onze bus die ons verder gaat brengen vertrekt pas om vijf ’s middags, later hier meer over.

De grens oversteken was nog nooit zo simpel. Binnen een paar seconden hadden we de stempel voor het verlaten van Thailand. De vriendschapsbrug over in een stukje niemandsland, om vervolgens de visum stempel van Myanmar te ontvangen. De mensen van de douane waren zeer vriendelijk en binnen 30 minuten zaten we in een compleet andere wereld. Je verwacht het niet, maar het verschil is werkelijk waar groot.

Begin van dit avontuur is geld pinnen, aangezien ze hun eigen valuta hebben namelijk de Kyat. Het is altijd de vraag of pinnen gaat lukken, maar het is gelukt en het is een enorm pakket aan briefjes wat bijna niet in mijn beurs past. Had al veel verhalen gehoord over slecht eten en eentoningheid dat we gelijk maar gaan testen of dit waar is. Het tegendeel is waar, het eten was heerlijk en voorspeld veel goeds. Nu is mijn mening natuurlijk ook subjectief, maar ben gek op lekker eten en volgens mij zit ik hier wel goed.

Weet niet op wie het meer indruk maakte ons bezoek aan de stad, op ons of op de lokale bevolking. Het voelde net of hadden ze nog nooit toeristen gezien en begonnen met lachen en kregen een big smile wanneer wij eraan kwamen. Voelde me net de koningin, heb alleen maar gezwaaid. Er heerst een enorme vriendelijkheid en nieuwsgierigheid onder de mensen. De sfeer is gemoedelijk. Ook is het heet, dit is wel weer even wennen na de koudere dagen in Thailand (niet te vergelijken met de winter in Nederland, maar op een gegeven moment raak je gewend aan de warmte). Dan maar wat vaker een drankje doen om af te koelen.
Bij het lopen door de stad zie je overal mensen op straat. Kinderen zijn aan het buiten spelen met elkaar, of met de dieren die rondlopen. Op bijna elke hoek van de straat vindt er wel een voetvolley wedstrijd te zien, waar ze heel fanatiek aan het spelen zijn. Loop je een stukje verder zie je plotseling weer een tempel of pagoda verschijnen. Een ander verschil met Thailand is dat er overal muziek is, van godsdienstige muziek tot dance. Wel denk ik dat de mensen hier doof zijn, want het volume staat zo hard dat je elkaar echt niet kunt verstaan.
Ook een groot verschil wat je met Thailand ziet is soort van bloedplekken op straat. Het duurt even voordat we ons realiseren wat het is. Veel mensen hebben een slecht gebit, tenminste dat was onze eerste aannames. Dacht zelf aan bloedend tandvlees wat ze continue aan het uitspugen zijn. Aannames zijn dodelijk bewijst zichzelf al weer, want het blijkt een gevolg te zijn van een soort drug. Ze kauwen op iets roods de gehele dag om wakker en scherp te blijven, vervolgens spugen ze dit uit en dit verklaart de plekken op straat. Je kan dus stellen dat je een verslaafde hier zo kan aanwijzen door alleen maar naar de tanden te kijken.

Na de wandeling zijn we op tijd naar de plek gegaan waar de bus vertrekt, heb ergens gelezen dat ze punctionaliteit heel erg waarderen. De bus vertrekt niet vanaf het busstation maar vanaf een soort van garagebox, elke maatschappij heeft een eigen garagebox en het is een uitdaging om de juiste plek te vinden. Wat ik nog niet verteld heb is dat in het Birmeens tekens zijn en geen letters. Het is dus totaal niet voor ons te begrijpen wat er staat, ook omdat er weinig wordt vertaald naar het Engels. Een extra uitdaging, dus aan de hand van plaatjes en handen en voeten kom je een eind.

De stoelen in de bus zaten heerlijk en heb veel kunnen slapen. Arriveerden om drie uur ’s nachts in Yangon en vrije tijd tot zeven uur ’s avonds, want dan vertrekt onze bus naar Bagan. De taxi heeft ons naar het centrum gebracht om precies te zijn bij het hostel waar we later zullen verblijven. Hier mogen we onze backpacks stallen voor de dag, dus hoeven we niet te sjouwen. Gelijk begonnen aan de wandeling in de stad, het is gelijk een heel ander gevoel dan Myawaddy. Hier worden we veel aangesproken met ‘goodmorning’ door senioren, denk dat ze hier Engels leren met Dora. In de vroege ochtend krijgen jonge monniken een maaltijd. In de haven is er ook al veel bedrijvigheid, het vervoeren van mensen over de rivier of het verplaatsen van vracht. Op de lokale markt is er veel vis te koop, die ze natuurlijk vers hebben gevangen. Verschil is wel dat ze ze hier levend verkopen. De stad zelf doet vies aan, omdat je overal afval op straat ziet liggen. Wel is te zien dat ze erg hun best doen om dit op te ruimen. We willen niet gelijk alle hotspots zien, aangezien we later nog vier dagen hier hebben. De rest van de dag hebben we gevuld met lekker chillen onder het genot van eten en drinken.

Terug naar het hostel gelopen, want tijd gaat snel als je aan het genieten bent. Komen in de file terecht zo op kerstavond, dus komen vrij laat bij het busstation. Nu nog zoeken naar de juiste garagebox, aangezien hier denk ik rond de 40 zijn. Na wat hulp gevonden en kunnen gelijk instappen, ben benieuwd hoeveel slaap ik hier kan krijgen. Op naar de volgende bestemming!

Ilona

————————————————————————–

As explained in the previous blog crossing the border will talke place in Myawaddy. We have a day to spend there, because the bus leaves at five. More about that later.

Crossing the border was never so easy as now. We got ourselves the exit stamp from Thailand. Crossing the friendshipbridge and the visa stamp for Myanmar. The people from customs were very friendly and within 30 minutes we entered a whole different world. The thing you don’t expect to happen, but it did.

First thing we needed to do is getting money, because they have their own money Kyat. It’s always a gamble whether your able to get money, but it worked. A lot of notes, so it’s hard to fit in my wallet. Heard a lot of stories about bad taste of the food, so we started directly by tasting it ourselves. To us it’s not true, we had a lovely lunch and it’s a good sign for the coming time. Knowing that my opinion is also subjective, but I love good food and I think I am at the right place.

Exploring the city I don’t know on which it made more an impression on us or them. It felt like that they saw tourist for the very first time and started laughing and smiling when we approached. Feeling like the queen, been waving the whole entire time. The people are really friendly and curious, which creates a nice vibe. It is also really hot, needed to adjust having some cold days in Thailand (it’s not comparible to the winter in the Netherlands, but at some point you get used to the heat). In order to cool down, we had some more stops to drink.
We saw a game of footfolley, they were really into it. Suddenly it got hot, real hot. Needed some adjustment, because in Thailand it has been cooler the last days. So added some extra stops for drinks to cool down.
Walking down the streets people are everywhere. Childeren play outside with each other or with the animals who walk around. On almost every corner there is a game of footfolley, they play very intense and eager to win. Walking a bit further all of a sudden a temple or pagoda arise. Another difference with Thailand is the music which you hear everywhere, from religious to dance. I do think people are deaf here, because the volume is pumped up so high you can’t hear each other.
Also a big difference in comparison to Thailand is a kind of bloodspots on the street. It takes a while for us to realise what it is. A lot of people have bad teeth, atleast that was our first assumption. Thought about bleeding gums and spitting the blood out on the street. Assumptions aren’t true, because this isn’t true. The spots are consequences of some kind of drug usage. They chew on something red all day to keep awake and sharp, then they spit it out on the street. This explains the red spots on te streets. So in a way you can point out an addict by just looking at the teeth here.

After the walk we went on time to the place where the bus leaves, read somewhere that they appreciate punctuality. The bus doesn’t leave from a regular busstation, but something which looks more like a shed. Every buscompany has their own and it’s a real challenge to find yours. In the Birmese language it’s all sign and no letters. Most things are not translated in English, so it’s hard to understand. So by using hands and feets and pictures we can come a long way.

The seats in the bus were really comfy and got a lot of sleep. Arriving at three o’clock at night in Yangon and having free time till seven o’clock in the evening, because then our next bus to Bagan is leaving. A taxi brought us to the center and to be exact at the hostel were we’ll stay later on. We can leave our backpacks here for the day, so no need to carry them all the time. Started directly with our walk in the city, the feeling is totally different then Myawaddy. Here w are approached by the eldery with ‘goodmorning’, thinking that they learn English with Dora. In the early morning the young monks receive a meal. At the harbour people are also working hard, displacing products or taking people to the other side of the river. On the local market they sell a lot of fish, freshly catched in the river. So fresh that they are even alive when selling.
The city itself feels dirty, because there is a lot of junk on the street. Though it can be seen that they put real effort in cleaning this up. Not wanting to see all the hotspots already, because later on we have four days to spend here. So taking it easy, having some drinks and food.

Walked back to the hostel, because time flies when your enjoying it. Got stuck in traffic on Christmas eve, so arriving late at the busstation. Time to find the right shed, assuming at this place there are around 40. Having some help we found it and we could directly go into the bus. Curious to see how much sleep I can get on this nightbus. On to the next destination!

Ilona.

Ps.

Geef een reactie