Kanchanaburi

For the English version, see below.

Plan is om vanuit Bangkok door te reizen naar mijn tweede bestemming Kanchanaburi. Aanrader voor deze reis is te gaan met de trein, vanwege de mooie vergezichten. Navraag bij het hostel bleek dit geen mogelijkheid te zijn, aangezien er op zondag geen treinen rijden.
De trein rijd regulier drie keer per dag, maar niet op zondag. Even een baalmomentje, maar ben blij dat ik er nu achter kom en niet morgen op treinstation. Alternatief is met de taxi naar het busstation en dan met de bus. Het treinstation en busstation liggen nogal ver van elkaar af.

De mensen die ooit wel eens met me gereisd hebben weten dat ik meestal in slaap val tijdens het rijden (auto, bus, trein het maakt niet uit). Het slapen zelf is niet zo erg, behalve het feit dat ik nogal beweeglijk ben in mijn slaap. In India heb ik zelfs een slaapverbod gekregen van de groep, omdat ik aan het headbangen was tijdens het slapen (en ja, dit is gefilmd)… Vandaag ook weer in slaap gevallen, nu nog zonder neklachten. Alleen schoot ik compleet in de lach toen ik hier weer even aan terug dacht.

Het gebied rondom Kanchanaburi staat bekend vanwege de Birma spoorlijn, een spoorlijn tussen Myanmar en Thailand. Deze spoorlijn is in opdracht van de Japanners aangelegd voor de bevoorrading en de strategische link tussen omringende landen.
Er werden krijgsgevangenden en burgers ingezet om dit project te voltooien.

Het arriveren bij het hostel verliep eigenlijk heel soepel, werd ontvangen door een heel lieve gastvrouw. Ze begeleide me naar mijn kamer, wat bleek een privĂ© kamer te zijn. Spullen in de kamer en gelijk door naar het Thai death railway museum. Het is indrukwekkend om de verhalen te lezen en de foto’s te bezien van de spoorlijn, waar ook Nederlanders aan mee hebben gewerkt. Door ‘Speedo’ waar het tempo nog hoger kwam te liggen is de spoorlijn eerder klaar dan gepland. Resultaat van het werken onder harde omstandigheden heeft wel geresulteerd in meer dan 100.000 doden.
Op de erebegraafplaats Don Rak (naast het museum) liggen 5000 oorlogsslachtoffers begraven. De begraafplaats is aan de hoofdweg, maar ondanks dat is het er stil. Stil was ik al van alle indrukken in het museum, maar deze plek kwam echt binnen.

De brug over de rivier Kwai staat symbool voor de spoorlijn. Het is heel apart om hier te wandelen, je kan zelfs over de spoorbrug heen lopen. Je moet alleen even wachten als de trein stapvoets langs komt. De brug is in ere hersteld na bombardementen en fijn om te zien dat het nog in gebruik is. Vroeg mijn bed ingedoken na alle indrukken van vandaag.

De volgende ochtend weer vroeg op pad, dit keer bracht de lokale bus me naar Hellfire Pass. Dit stuk van de spoorlijn moest dwars door de bergen heen worden aangelegd, vandaar dat dit gezien wordt als een van de zwaarste stukken. Het hakken, wegdragen en aanleg van het spoor is bijna allemaal met mensen handen verricht. De omstandigheden waren heftig, werkdagen van 18 uur, gevaar van ziektes (malaria, cholera, infecties uitputting en ga zo maar door) en het harde regime van de wachters. Dit alles in een tropisch klimaat, wat ook nog zijn uitdagingen heeft.
Dit wetende loop je toch anders over dit stukje spoorlijn wat niet meer in gebruik is. Tijdens de wandeling kan je luisteren naar verhalen van mensen die aan dit stuk hebben gewerkt. Indrukwekkend en dat is nog zacht uitgedrukt.

De trein heeft me van Nam Tok naar Kanchanaburi gebracht, waar je dus ook stapvoets over de spoorbrug bij de rivier Kwai reden. Kippenvel!

Tot zover alle indrukken die ik hier heb opgedaan. Tijd is aangebroken voor de volgende stop.

Ps. Op Instagram heb ik meer foto’s gezet.

Tot snel!
Ilona

—————————————-

Second stop on this journey is Kanchanaburi. My idea was to take the train for the beautiful sights. The lady from the hostel informed me that it was impossible, just because of the fact that it was Sunday. Normally there are only three trains a day, but none on Sunday. Dissapointed for a bit, but I rather know it beforehand. Alternative was taking a taxi to the bus station and taking a local bus. For people who have traveled with me before know that I fall a sleep while traveling. In India I received a sleeping ban from the group, because I tend to headbang during my sleep. Today I fell asleep again without having neckpain yet, but had to laugh remembering this ban.

The area of Kanchanaburi is known for the Birma railway between Myanmar and Thailand. The Japanese were the initiators of the build, which was meant for resupply and strategic positions of the surrounding countries. They used prisoners of war and civilians to complete the job.

Arriving at the hostel was quite simpel, a lovely lady showed me my room. To my surprise being it a private room. Putting down my stuff and straightaway to the Thai death railway museum.
It is intens reading the stories and seeing the pictures of the railway, which also Dutch people worked on. During ‘Speedo’ the quota was even higher then normal and the railway was finished sooner then expected. The hard labour resulted in more then 100.000 people dying. On the honery war cemetery Don Rak next to the museum 5000 victems are buried. The cemetery is on the main road, but it’s quiet. The impressions of the museum made me already quiet, but the cemetery really got to me.

The bridge over the river Kwai is symbolic for the railway. Walking over the bridge is an option, although it feels kinda weard. When the train is passing slowly, just wait for the walk. The bridge has been fixed after the bombings, which is good to see it is still in use. Got to bed early from all the impressions of this day.

The next morning I took the local bus to Hellfire Pass, which is known to be the hardest part of the railway. Mountains needed to be separated in order to create the passage. Almost everything is done by human hands under bad conditions. Having workdays of 18 hours, posibility on diseases (like malaria, cholera, infections, exhaustion and so on) and the hard regime of the guardians. This in combination with a tropical climate with its own challenges.
Walking down the Hellfire Pass is different knowing all this information. During the walk you are able to listen to the stories told by people who have worked on this part of the train. Impressive to say the least.

The train took me from Nam Tok to Kanchanaburi, crossing the bridge over the river Kwai slowly. It gave me chills.

So far all the impressions in Kanchanaburi, its time for my next destination.

Ps. Placed more pictures on Instagram.

See ya!
Ilona

Geef een reactie